Terapia ręki jest zalecana, gdy u dziecka obserwuje się m.in.: trudności w prawidłowym trzymaniu ołówka, problemy z rysowaniem lub pisaniem, niechęć do prac manualnych, kłopoty z zapinaniem guzików czy sznurowaniem butów, zaburzenia napięcia mięśniowego w rękach, problemy z koordynacją oko-ręka lub wykonywaniem precyzyjnych ruchów.

• Poprawa sprawności ruchowej ramion, nadgarstków, dłoni i palców.

• Doskonalenie chwytu i umiejętności manipulacji przedmiotami.

• Rozwijanie grafomotoryki – przygotowanie ręki do pisania i rysowania.

• Wzmacnianie mięśni obręczy barkowej, co poprawia stabilizację postawy.

• Usprawnianie koordynacji obu rąk i planowania ruchów.

• Zwiększenie samodzielności w codziennych czynnościach i pewności siebie.

Sesja trwa 50 minut i ma formę atrakcyjnych zabaw oraz ćwiczeń dostosowanych do potrzeb dziecka. Terapeuta dobiera aktywności indywidualnie, obserwuje postępy i stopniowo zwiększa poziom trudności. Podczas zajęć dziecko wykonuje ćwiczenia dużej motoryki (np. czołganie, podskoki, turlanie), a także zadania manualne i precyzyjne: nawlekanie koralików, układanie drobnych klocków, zapinanie guzików, lepienie z plasteliny, prace plastyczne czy zabawy z piaskiem kinetycznym. Wykorzystywane są także gry ruchowe, ćwiczenia równowagi i koordynacji oko-ręka, które wzmacniają mięśnie oraz wspierają współpracę obu rąk

Terapia neurologopedyczna jest przeznaczona dla dzieci, które mają:

• zaburzenia wymowy, trudności z artykulacją głosek, seplenienie, jąkanie, bełkotliwą mowę,

• opóźniony rozwój mowy lub trudności w tworzeniu zdań, rozumieniu poleceń, rozpoznawaniu słów,

• problemy z prawidłowym oddechem, tonem lub siłą głosu,

• trudności w komunikowaniu się z rówieśnikami lub dorosłymi, problemy z ekspresją językową i słownictwem.

• Poprawa wyraźności i prawidłowej artykulacji głosek oraz płynności mowy.

• Usprawnienie oddechu, głosu i kontroli mięśni artykulacyjnych.

• Rozwijanie umiejętności słuchania, rozumienia języka i tworzenia wypowiedzi.

• Wzmacnianie zdolności komunikacyjnych i pewności siebie w kontaktach społecznych.

Sesja trwa 50 minut i jest prowadzona indywidualnie lub w małej grupie, w formie zabawy i ćwiczeń dostosowanych do wieku dziecka. Terapeuta stosuje ćwiczenia oddechowe, artykulacyjne, słuchowe i językowe, często w formie gier, rymowanek, piosenek i zabaw ruchowych, które angażują dziecko i pozwalają mu ćwiczyć prawidłową mowę w naturalny sposób. Regularność zajęć i pozytywne wzmocnienia są kluczowe, aby dziecko nabywało nowe umiejętności i pewność siebie w komunikacji.

Obserwacja Kliniczna jest szeregiem prostych prób aktywności, w głównej mierze ruchowych, proponowanych dziecku z dostosowaniem poziomu trudności do wieku dziecka. W trakcie której sprawdzamy najważniejsze umiejętności ruchowe, ale także obserwujemy rozwój koordynacji ruchowej, planowania ruchu, panowania nad ciałem, reakcje równoważne, zdolność do koncentracji na zadaniu czy umiejętność reagowania na polecenia werbalne. Próby kliniczne dotyczą także różnicowania sensorycznego, badania umiejętności zauważania przez dziecko różnic pomiędzy wrażeniami.

Testy Południowokalifornijskie SI mają standaryzację od 4 roku życia. Bateria Południowokalifornijskich Testów Integracji Sensorycznej (Sothern California Integration Tests, SCSIT) została opracowana w latach siedemdziesiątych przez dr psychologii edukacyjnej A. Jean Ayres, posiadającą szeroką wiedzę z zakresu neurofizjologii.
Jeśli dziecko jest gotowe do wykonania pełnej procedury testowej można uzyskać informację czy rozwija ono daną umiejętność na poziomie swojego wieku. Testy mogą być traktowane jako próby kliniczne u młodszych dzieci pokazując, czy dziecko w ogóle ją rozwija (np. podejmuje część zadań bez uzyskania punktów). Ważne jest, aby zdawać sobie sprawę, że diagnoza nie opiera się głównie na testach.

• Nadmierna reakcja na bodźce pojawiające się w otoczeniu. Bywa, że niektóre dzieci odbierają takie wrażenia sensoryczne, na które większość nie zwraca uwagi. Są wówczas zdecydowanie bardziej zmęczone i sfrustrowane, ponieważ ich układ nerwowy nie jest w stanie poradzić sobie z nadmiarem przyjmowanych informacji.
• Poszukiwanie intensywnych, często bardzo ekstremalnych bodźców z otoczenia płynących z ruchu lub docisku. Dzieci dążą do zapewnienia sobie jak najmocniejszych wrażeń, chętnie podejmują aktywności mające pomóc im zaspokoić ich potrzeby.
• Chwiejność emocjonalna. Taki młody człowiek nie jest w stanie samodzielnie poradzić sobie z emocjami, które nim targają, szybko się denerwuje, często krzyczy lub złości się, bywa również nadmiernie płaczliwy, wydaje się dzieckiem niezwykle wrażliwym i potrzebującym ciągłego wsparcia ze strony osoby dorosłej.
• Zaburzenia równowagi i koordynacji ruchowej. Występują trudności z opanowaniem podstawowych umiejętności w zakresie zarówno motoryki dużej, jak i małej. Dzieci mają zaburzenia koordynacji obustronnej z przekraczaniem linii środka ciała. Niechętnie więc wykonują aktywności fizyczne, a nawet jeśli są aktywne, to wymagają ciągłej kontroli i wsparcia ze strony osoby dorosłej.
• Nadwrażliwość dotykowa. Objawia się niechęcią do zakładania różnego rodzaju ubrań, ponieważ sprawiają one, że dzieci czują się niekomfortowo i mają wrażenie, że cały czas im coś przeszkadza, drapie i gryzie. Reagują nieadekwatnie w momencie, kiedy zostaną przypadkowo dotknięte czy szturchnięte.

Zakłócenia przetwarzania sensorycznego mają miejsce w centralnym układzie nerwowym, którym kieruje mózg. Jeśli przetwarzanie przebiega nieprawidłowo, mózg „nie organizuje” i nie przetwarza dobrze informacji sensorycznych.

Dziecko z zakłóceniami w przetwarzaniu bodźców sensorycznych SPD:

• jest nadmiernie wrażliwe (nadreaktywne) na bodźce,

• jest zbyt mało wrażliwe (podreaktywne) na bodźce,

• ma bardzo wysoki albo bardzo niski poziom aktywności ruchowej,

• jest bardzo impulsywne, wierci się, kręci, łatwo się rozprasza, dekoncentruje,

• nie ma dobrej świadomości własnego ciała,

• ma problemy z motoryką dużą – skakanie, bieganie, ruchy naprzemienne,

• ma problemy z motoryką małą – wycinanie, rysowanie, pisanie,

• ma problemy z planowaniem motorycznym,

• bardzo łatwo męczy się, garbi, „zjeżdża na krześle”,

• ma wadę/wady wymowy,

• nie potrafi ocenić odpowiedniej odległości pomiędzy przedmiotami i ludźmi,

• nie potrafi dostosować odpowiedniej siły do danej aktywności,

• ma słabe poczucie rytmu i czasu,

• źle reaguje na zmiany w planie dnia, nie lubi niespodzianek,

• ma trudności z wyciszeniem się i uspokojeniem,

• ma trudności z zasypianiem i budzeniem się,

• reaguje negatywnie na wysokie dźwięki, ostre światło, intensywny zapach i smak.

Konsultacja jest przeznaczona dla dzieci, które mają trudności w:

• czytaniu, pisaniu, liczeniu lub koncentracji (w przypadku konsultacji pedagogicznej),

• artykulacji, wymowie głosek lub płynności mowy (w przypadku konsultacji logopedycznej),

• wyrażaniu emocji i komunikacji z rówieśnikami,

• radzeniu sobie ze stresem, frustracją lub trudnymi sytuacjami szkolnymi.

• Diagnoza problemów edukacyjnych, grafomotorycznych i językowych.

• Wsparcie w rozwoju mowy, komunikacji lub umiejętności szkolnych.

• Ustalenie indywidualnego planu działań i ćwiczeń do pracy w domu i w szkole.

• Rozwijanie kompetencji społecznych, emocjonalnych i poznawczych.

• Wzmacnianie pewności siebie i samodzielności dziecka.

Sesja trwa 60 minut i odbywa się indywidualnie z dzieckiem. Specjalista prowadzi rozmowę, obserwacje, zadania i ćwiczenia dopasowane do potrzeb dziecka, aby dokładnie określić obszary wymagające wsparcia. Konsultacja umożliwia określenie dalszych działań terapeutycznych, indywidualnych ćwiczeń i planu pracy w domu. Spotkanie odbywa się w bezpiecznej i wspierającej atmosferze, co pozwala dziecku poczuć się komfortowo i zmniejsza stres związany z oceną jego umiejętności.